من یه عذر خواهی به همتون بدهکارم...

از متن قبلی اعتراض های زیادی داشتم و حالا اومدم که جبران کنم...

این متن قسمت دوم داستانمه اما چون داستانم یکم زیاده مجبورم در سه یا چهار قسمت تمومش کنم...

راستش این متن هم رمز داره که رمز رو به دوستانی که لینک شدن دادم ولی اگر کسی هست که رمز رو بهش ندادم حتما بهم اطلاع بده تا رمز رو در اختیارش بذارم...

ارثیه ی پدر بزرگ

مادر بزرگ در حین عصبانیت با لحنی آرام به من و دیگر دختر ها گفت:

-پاشین دخترا،تا شما وسایل ناهار رو آماده کنید من هم چند کلومی با بچه هام حرف بزنم.

و بدین ترتیب من به همراه خواهرم و دختر های خاله شهین و دایی اصغر و شیوا عروس دایی اکبر و دو عروس خاله شهناز،ساناز و ساجده که خواهر هم بودند و بر خلاف شیوا عروس دایی اکبر بویی از مهربانی و خوش قلبی نبرده بودند باهم به آشز خانه رفتیم.

خلاصه آن روز هر طور که بود با گوشه کنایه های خاله ها و دایی هایم و همینطور  چشم غره هایشان پایان یافت.

به گفته ی مادرم،مادر بزرگ در آن روز تنها بچه هایش را نصیحت میکند و میگوید پدر بزرگ حتما برای کاری که کرده دلیل قانع کننده ای داشته و میگوید اگر با من و خانواده ام رفتار بدی داشته باشند هیچ وقت فرزندانش را نمیبخشد و دیگر با آنان کاری ندارد.

و این شد که از آن روز به بعد حرف و حدیث پشت سر من و خانواده ام شروع شد.

عده ای میگفتند من و مادرم پدر بزرگ را وادار به انجام این کار کردیم و عده ای دیگر میگفتند وصیت نامه ساختگی است ولی با مشاهده ی مدارک که اثبات میکرد این حرف دروغ است این شایعه پیشرفتی نکرد اما در مورد اولی تقریبا همه به درستی این موضوع یقین داشتند.

گاهی اوقات وقتی با خودم فکر میکنم میبینم پدر بزرگ کمی بیراه ارثیه را تقسیم کرده است.

راستش پدر بزرگ ۳ باغ خیلی بزرگ داشت،دو باغ انار دانه سفید که به آن باغ انار سفید میگفتند و یک باغ انار دانه سرخ که از دو باغ دیگر بزرگتر بود و تقریبا به دو هکتار میرسید و اگر دو باغ انار سفید را روی هم بگذاریم باز هم به اندازه ی باغ انار سرخ وسعت ندارند.

پدر بزرگ از آن دو باغ نفری دو دانگ به هر کدام از فرزندانش بخشیده بود و دو دانگ هم از همان باغ به همسرش و آن باغ انار سرخ را تماما به اسم من کرده بود و به گفته ی خودش در وصیت نامه چون پدر بزرگ در چند ماه آخر عمرش افتاده شده بود و هیچ یک از فرزندانش حاضر به پرستاری از او نشده بودند و تنها من به همراه مادر بزرگ از پدر بزرگ مراقبت میکردیم،خواسته تا با دادن این ارثیه از من قدر دانی کند.

راستش در فامیل وقتی خاله ها و دایی هایم دیدند با حرف و حدیث و شایعه کاری از پیش نمیرود و من حاضر به تسلیم نیستم تصمیم گرفتند از راه دیگری وارد شوند،راستش یک روز که به همراه مادرم به خانه ی خاله شهین رفته بودیم تا اندازه ام را بگیرد و برایم لباس بدوزد،خاله به مادرم گفت:

-شهلا جون ما که نباید به واو به واو وصیت نامه عمل کنیم،حالا آقاجون یه چیزی گفته و ما هم یه چیزی شنیدیم،میدونی که همه میگن اگر قسمتی از وصیت نامه قابل اجرا نباشه میشه به اون عمل نکرد،میتونیم باغ رو تقسیم کنیم تا همه به طور مساوی سهم بگیرن،مطمئنم که تو هم موافقی...

در این لحظه مادرم در حالی که قری به سر و گردن میداد خطاب به خاله ام گفت:

-نه آبجی شهین،درسته که میگن میشه قسمتی از وصیت نامه رو اجرا نکرد،ولی پریسا که باغ رو واسه خودش نمیخواد میخواد اونو اهدا کنه به بچه های بی سرپرست،میخواد اونجا رو بسازه با همه ی امکانات و بعدش بده به بهزیستی ، فکر کنم این راه از اونی که شما میگی بهتر باشه...

راستش من که از حاضر جوابی مادرم لذت میبردم ناگهان با دیدن چهره ی ثابت از حیرت و تعجب و خشم که در صورت قرمز خاله که بی شباهت به لبو نبود مرا به خنده واداشت.

بعد از خاله شهین ما همین حرفها را از دایی اکبر هم شنیدیم و همینطور از خاله شهناز،و مادرم هر بار جواب دندان شکنی به آنها میداد.و تنها در این میان تنها کسانی که از کار من استقبال کردند پسر داییم امیر و زن داداش مهربانش شیوا بودند.

خلاصه وقتی خاله ها و دایی هایم از این راه هم نتوانستند مرا حاضر به تسلیم کنند تصمیم گرفتند به خانواده ی ما نزدیک شوند.

آن روز را هیچ وقت یادم نمیرود که خاله شهناز با پسر سومیش وحید که بی شباهت به بشکه نفت نبود به خانه ی ما آمدند آن هم به قصد خواستگاری!!!! ....

                                                  «بقیه در ادامه مطلب»